Producenci perfum prześcigają się wręcz w kształtach oraz opakowaniach perfum przez siebie wytwarzanych. Nie tylko jednak to biorą pod uwagę potencjalni kupujący.
Ważny jest również kolor perfum, które kupujemy.
Jak zwykle, to oczy pierwsze wyłapują barwy, kolory i pierwsze kupują daną rzecz, nie tylko perfumy. Jeśli perfumy, czy feromony miałyby kolor mało apetycznej brunatno szarej cieczy mało kto zwróciłby na taki zapach uwagę. Z pewnością nikt też nie kwapiłby się do zakupu. Choćby takie perfumy pachniały po królewsku, to kojarzyć się będą zamiast z luksusem to z maścią na odciski. Kupując zapachy człowiek kieruje się określonym kodem koloru.
Zamiłowanie do pięknego zapachu przetrwało po dzień dzisiejszy. Dzisiaj jednak w dwudziestym pierwszym wieku perfum używa się oszczędniej i tylko w celu zwiększenia przyjemnego dla każdego z nas uczucia świeżości oraz podkreślenia perfumami swego charakteru. Drogie perfumy w pięknym opakowaniu i egzotycznej zazwyczaj nazwie wabią każdą kobietę . Nawet te, które uważają je za zbędny luksus, łatwo ulegają pokusie. Ciepły klimat sprzyja dużej ilości substancji aromatycznych w roślinach, z których abstrahuje się olejki wykorzystywane do produkcji perfum. Perfumy w dużej mierze bazują na składnikach zwartych w roślinach.
Koniec XIX wieku to okres syntetyków w dziedzinie perfum. Odkrycie substancji odtwarzających cząstki zapachowe umożliwia tworzenie dziesiątek nowych kompozycji zapachowych, setek nowych perfum.
Wspomniana wcześniej Katarzyna Medycejska uczyniła z Paryża stolicę perfum. Perfumy były nierozłącznie związane z przemysłem farmaceutycznym. Niewielu wie, iż perfumiarstwo miało wiele wspólnego z cechem rękawiczników.
Jak wspomniałam Europa oswoiła się na nowo z perfumami w XII wieku. Perfumami, którymi skrapiano swe ubrania starano się zabić nieprzyjemne zapachy.
Europa przeprosiła się z zapachami dopiero w wieku XII. Wpływ miały na to względy higieniczne, a przynajmniej tak twierdzono.Wówczas też większą wagę zaczęto przykładać do estetyki wyglądu, a jak wiemy zapach jest istotną częścią składową wizerunku.
Tradycja grecka odcisnęła swe piętno nie tylko na kulturze rzymskiej. Rzymianie przejęli od Greków nie tylko spuściznę kulturową ale zwyczaj używania perfum. Neron szczególnie zasmakował w wonnych zapachach. Jako, że był władcą dość towarzyskim, to i nie dziwi fakt, że uczty wyprawiane przez niego stanowiły scenę dla nowych pachnideł. To kolejny sposób Cezara na skupieniu uwagi na sobie oraz doskonały chwyt marketingowy. Pachnące wonnymi olejami fontanny, czy też płatki róż rozrzucane na głowy zaproszonych gości.
Perfumy – każdy z nas ubiera się w jakiś zapach. Ale czy każdy wie w jakiś sposób owe pachnidła powstają, jak wyabstrahować esencję zapachową, jak stworzyć zapach idealny? Postaram się przybliżyć ten temat bowiem fascynuje mnie sam proces tworzenia perfum. Najpierw jednak kilka słów wprowadzenia o samej historii wonności. Zapachy mają długą historię. Jeśli ktoś myśli, że perfumy to wytwór sprzed kilkudziesięciu lat, to jest w dużym błędzie. Historia zapachów korzenie swe ma w orientalnym Wschodzie i starożytnym Egipcie. Wonności wszelkiego rodzaju odgrywały tam ważną rolę.
