Wspomniana wcześniej Katarzyna Medycejska uczyniła z Paryża stolicę perfum. Perfumy były nierozłącznie związane z przemysłem farmaceutycznym. Niewielu wie, iż perfumiarstwo miało wiele wspólnego z cechem rękawiczników.

Czemu? Otóż wytwórcy rękawic poszukiwali środka neutralizującego nieprzyjemny zapach skóry, stąd ich zainteresowanie zapachami.

Katarzyna Medycejska miała swych perfumiarzy, którzy produkowali dla niej rękawiczki nasączone truciznami. Kobieta ta była bowiem znana jak jedna z większych trucicielek ówczesnego czasu. Jej wrogowie musieli mieć się na baczności. Wiek XVII oraz XVIII to okres ogromnej popularności perfum. Skrapia się nimi dosłownie wszystko.  Przoduje w tym Wersal, czyli perfumowany dwór, gdzie skrapia się wonnościami wszystko – od peruk dworzan po przedmioty codziennego użytku.

XVIII wiek przynosi pogląd cytowany dzisiaj żartobliwie, iż częste mycie skraca życie. Wtedy traktowano to porzekadło bardzo serio. XVIII wiek przynosi też inny wynalazek – jest to woda kolońska, zdecydowanie świeższa niż ciężkie zapachy używane dotychczas. Krótki okres zastoju przemysłu perfumiarskiego następuje w okresie Rewolucji Francuskiej.

Potem jest tylko lepiej – perfumiarstwo kwitnie, zatacza coraz szersze kręgi  i zbiera więcej zwolenników.

XIX wiek sprzyja zapachom lekkim, dynamicznym oraz świeżym. To szczyt rozwoju branży perfum. Produkuje się nawet zapachy indywidualne, na zamówienie. Oczywiście na takie usługi stać tylko nielicznych, tych, którzy mogą sobie pozwolić na uszczuplenie kiesy i wydanie pieniędzy na swój i tylko swój zapach. Ciekawostką jest to, iż perfum nie używa się na samo ciało. Skrapia się nimi chusteczki albo swój strój.